Czy mówić innym osobom o problemie?

Joanna choruje na anoreksję od trzech lat, a od półtora roku jest leczona ambulatoryjnie. Kiedy ograniczyła jedzenie i wyraźnie schudła, matka zaczęła ją namawiać, żeby więcej jadła - to nie odniosło żadnego skutku, więc powiedziała mężowi, że boi się o córkę i podejrze­wa, że Joasia może mieć anoreksję.

Jak rozmawiać o problemie z dzieckiem

Wielu rodziców obawia się szczerej rozmowy z dziećmi na temat jakiego­kolwiek problemu, którego tylko się domyślają lub wiedzą o nim od kogoś innego.

Co powinni zrobić rodzice, kiedy podejrzewają anoreksję lub bulimię u córki

Anoreksja i bulimia psychiczna to choroby, które rozwijają się powo­li i często zdarza się, że pierwsze sygnały świadczące o pojawieniu się u dziecka zaburzeń odżywiania uchodzą uwagi rodziców.

Trauma

W ostatnich latach wraz z otwartym postawieniem problematyki molesto­wania seksualnego pojawiły się pytania, czy i w jakim stopniu doświadcze­nia z nim związane łączą się z anoreksją i bulimią psychiczną.

Rodzina

Rozwój dziecka rozpatruje się zawsze na tle rodziny, bada się, czy w jej funkcjo­nowaniu nie ma czegoś, co można łączyć z zachorowaniem. Warto podkreślić, Ze nie chodzi tutaj o to, by dowodzić, iż postępowanie najbliższych jest przy­czyną anoreksji lub bulimii, gdyż wiadomo, że wiele czynników doprowadza do zapadnięcia na te choroby.

Dążenie do doskonałości

Dla większość pacjentów z anoreksją i bulimią charakterystyczne jest dążenie do doskonałości. Rodzice, opisując wcześniejszy rozwój dziecka, wskazują, że od dzieciństwa cechowała je wytrwałość, pragnienie, aby wszystko zrobić jak najlepiej, innymi słowy skłonność do perfekcjonizmu.

Nadwaga w dzieciństwie

Warto wiedzieć, że istnieją zewnętrzne okoliczności, które sprzyjają zani­żonej samoocenie. Do tych czynników na pewno należy nadwaga w okre­sie dzieciństwa. Dzieci otyłe spotykają się zazwyczaj z prześmiewczymi uwagami swoich rówieśników, niewybrednymi przezwiskami.